Eilandfestival

Zondag was het zomer. Er was zon en water, bootjes dobberden rondom. Er was een boekenfeest en fijn gezelschap en we zaten in het gras. Ik was ver van deze stad en op vakantie.

Eilandfestival bezocht ik vorig jaar nog als een studiedag, programma in de hand, een razende gek hollend van sessie naar sessie. Deze keer bezocht ik slechts twee gesprekken in het salon van het Felix Pakhuis en liet de dingen op me afkomen.

Te onthouden op literair vlak waren Zia Haider Rahman en Howard Jacobson. De eerste sprak over In the Light of What We Know en ik noteerde zijn uitspraak over hoe literatuur ons kan helpen de realiteit scherper te zien en onze opmerkzaamheid te versterken; beide het begin van inzicht en empathie.

Jacobson sprak over J en het gevaar van vergeten. Als we het verleden verzwijgen verliezen we het debat daarover en de dialoog. Daarmee verdwijnen ook spitsvondigheid, plezier, creativiteit.

Zijn schrijverstip was voor de gemiddelde would be romancier hartversterkend: iedereen heeft een verhaal, maar je moet zelf je weg zoeken, alles in vraag stellen, niets op voorhand willen weten. Somber, geschift en vreemd zijn helpt: onheilsprofeten hebben de toekomst.