Elizabeth Alexander

Vrije vertaling van Elizabeth Alexanders Ars Poetica #100 – I Believe.

Als pleidooi voor de zin van poëzie (en literatuur in het algemeen) wilde ik dit gedicht opnemen in het jaarverhaal voor De Dagen.

Omdat ik geen vertaling vind, probeer ik het even zelf.

Poëzie, vertel ik mijn studenten
is eigen aan onszelf. Poëzie

is waar we onszelf zijn
(hoewel Sterling Brown zei:

“Elke ‘ik’ is een dramatische ‘ik’”),
gravend in de mosselbanken

naar de schaal die dichtklapt,
het zogezegde zakboek leegmaken.

Poëzie is wat je tegenkomt
onder het stof in de hoek,

hoort zeggen op de bus, God
in de details, de enige manier

om van hier naar daar te raken
Poëzie (en nu klimt mijn stem)

is niet liefde hier en liefde daar,
en jammer dat de hond doodging.

Poëzie (en hier hoor ik mezelf het luidst)
is de stem van ons menszijn,

en zijn wij niet voor elkaar van tel?

Emptying the proverbial pocketbook is een lastige. Poetry is not all love, love, love vond ik als liefde hier, liefde daar een beter ritme hebben.

Ach, het hoeft niet beëdigd of gepubliceerd.

Op On Being lees je het origineel mét audio, en hier vind je iemands versie in het Duits.

Het jaarverhaal is inmiddels klaar en weldra beschikbaar.