Skip to content
If I Tell You What It Means Will You Buy Me A Drink?

Instapoems

The Guardian, Vice en andere media belichten tegenwoordig geregeld de ‘trend’ van instapoems: dikwijls niet meer of minder dan een ‘gedicht’ op Instagram. Net als bij slam en spoken word is er meer hype dan definitie en zijn de genres of de criteria ook niet ‘instant’ definieerbaar.

Bij sommige van deze poëzie (zelfs die van wunderkind Rupi Kaur) vraag ik me af of dit niet eerder online scheurkalenderverzen zijn, maar veel prangender: of een tekst met een prentje nou meer insta is dan hetzelfde elders, on- dan wel offline. Het lijkt of de mogelijkheden van digitale poëzie ondergeschikt zijn aan het medium en het instapoem niet meer dan een waaierend metoniem.

Sterker lijkt me dan het werk op Jovial Torchlight of Internet Poetry. Hier wordt geëxperimenteerd met citaat en tegenstelling, met animatie en compositie. Ik las wel eens dat de grootste frustratie van schrijvers is dat ze liever muziek of beeldende kunst hadden gemaakt, omdat die directer bij het publiek binnenkomen. Dit lijkt me een zeer begrijpelijke houding.

Met image macros en GIF-poëzie zie ik nog meer een manier om een ervaring mee te geven die directer is dan enkel het woord. Op de Tumblr van Internet Poetry werd onlangs een (niet-bewegende) ‘internet collage’ van me gepubliceerd en zelf experimenteer ik graag met gelaagde GIFs die door hun ‘montage’ een ervaring (of zelfs een emotie) vertalen en opnieuw teweegbrengen.

Initiële onleesbaarheid, het blootleggen van het creatieproces en een hoge overdrachtssnelheid zijn in het beste instapoem afwezig als niet deze technieken er deel van uitmaken. Hoe meer ik de beperkingen van het dichtgenaaide, doodgedrukte boek of de online pdf ervaar, hoe minder dit me een zinvolle piste lijkt.

Published inSchrijven
Theme: Author. CMS: WordPress