Kleurviltstiften en Verhelst

Ik werd verwend op mijn verjaardag en mocht een cadeautje kiezen. Dat werden tekenstiften en die heb ik even getest. Zichtbaar op een vel kladpapier dus dat schijnt wat door. Het deert niet.

De tekening zelf is vaag geïnspireerd op een passage uit De allerlaatste caracara ter wereld van Peter Verhelst.

Wanneer je dichterbij komt, zie je dat de vlek een vrouw is die aan de waterlijn staat. Ze schudt de hele tijd haar hoofd, terwijl de rest van haar lichaam onbeweeglijk blijft. In de verte als drijvende olielampjes, de vissersboten. Wanneer je nog dichterbij komt, zie je dat de vrouw haar haren niet schudt, maar dat het de wind in haar haren is. De rotsblokken aan de rand van de pier glanzen als zilver. Zelfs wie zijn oor bij haar mond houdt kan nauwelijks horen wat ze zegt: ‘Samoen. Libeccio. Levanter.’ Enkele seconden stilte na elk woord, maar het is geen aarzeling, eerder een gebed.

wind