Mei

Onze plannen en ambities hadden de stad al verlaten en ons restte enkel tijd. Wij promoveerden tot bankiers van ons onvermogen, verkeerden urenbreed in openlucht. Wij verruilden onze arbeid voor iets van een bestaan, lam en dronken van geduld.

Een luchtdrukverschil herinnerde ons aan donkerder hemels dan deze en het nageslacht verschoot tot een nieuwere kleur. Het was een complexe handeling, maar helder genoeg in onze geest, om de aandacht enkele graden te roteren of een correctie door te voeren in de richting die onze lichamen tot dan hadden gekend, om ogen te vullen met minder dan een tekort.

Onze huid vol oppervlaktespanning trok zich tot een antwoord in elkaar.