Prettige verhalen

Een gefaald project is ook een project en het was een ‘fijne tijd’ zoals dat heet.

Op vraag van een medelezer in onze leesgroep heb ik me enkele maanden geëngageerd voor een alternatief samenlezenproject van buurthuuis De Wijk en het Pretloket.

Het concept was eenvoudig: op basis van het culturele aanbod die maand, lezen we allerhande teksten die daar van ver of dichtbij op aansluiten. Proza, fictie, poëzie — maar evengoed achtergrond, essays, nieuwsartikelen. We noemden het Prettige verhalen.

Voor mij was het een kans mijn research- en bloemlees-skills te verfijnen. Hoe goed is mijn antenne om boeiende stukken te vinden die wat te maken hebben met een theaterstuk, een fototentoonstelling, of een poëzieavond?

We lazen David Mamet en Kurt van Eeghem, zigeunersprookjes en Emad Fouad, Arthur Miller en stukjes uit de biografie van Gene Kelly. We bespraken de teloorgang van de KNS en Zestig jaar televisie. Sommige stukken waren ernstig, andere mooi, heel veel grappig.

Associatief, stimulerend, nieuwsgierig. Veel luisteren, praten, lachen.

Helaas. Drukke agenda’s, strakke timings en uiteenlopende werkwijzen maakten het geen makkelijk project. Ik wilde ook de format van mijn andere werkgever niet kopiëren. We moesten flink balanceren tussen leergier en toegankelijkheid. Na drie maanden kwam het project in deze vorm tot een eind.

Ik had er zelf veel aan, we hebben met z’n allen veel geleerd, ik heb me vermaakt. De globale feedback was steevast positief. Ooit komt iets als dit weer naar boven, en ik zal er met plezier aan meewerken.